koma sér aftur á bak, koma sér í söðulinn
rafaugað opnast á ný, næmt á bölið í heiminum
í dag er haustið stillt ... stillt á þögn ... ég þagði aldrei meira en eftir hrun ... fyrir hrun talaði ég og talaði um illskuna sem innbyggð er í tiltekið kerfi um eignarhald og hringrás og vöxt peninga. ég nefndi það kapítalisma á góðum dögum, þegar ég var skrafhreyfinn, léttur af vínanda eða sterku kaffi. aðra daga komst ég vart úr rúmi og þorði ekki að nefna það á nafn. ég hélt að það væri ekki hægt að misskilja ljóðin mín, ég hélt ég hefði varað ykkur öll við, ég söng:
úti kveikir víkingur í vindli
verum glöð þótt auðmennirnir svindli
eða eitthvað í þessum moll.
mér tókst ekki að bíta ykkur á háls með íróníu. mér tókst ekki að láta ljóðrænuna kveikja óslökkvandi baráttuþrek. mér tókst ekki að toga ykkur af leið. óverðskuldað er þetta þrennt.